Videoportretten voor KNGF Geleidehonden

KNGF Geleidehonden

Drie persoonlijke verhalen over de betekenis van een hulphond

Voor KNGF Geleidehonden maakte ik drie persoonlijke videoportretten rondom nalaten. In iedere film vertellen twee mensen hun verhaal: iemand die dankzij een hulphond meer vrijheid en zelfstandigheid heeft gekregen en iemand die ervoor kiest KNGF Geleidehonden op te nemen in zijn of haar testament.

Blindengeleidehond

Toen Denise blind werd, verloor ze een groot deel van haar zelfstandigheid. Alleen naar buiten gaan werd moeilijker en ze werd steeds onzekerder.

Met haar blindengeleidehond veranderde dat. Ze reist weer met de trein, doet haar boodschappen zelf en gaat weer naar vriendinnen. Daarnaast vertelt Tessa dat zij KNGF Geleidehonden in haar testament heeft opgenomen en waarom zij die keuze heeft gemaakt.

PTSS-assistentiehond

Leven met PTSS kan betekenen dat gewone dingen ineens niet meer vanzelfsprekend zijn. Naar de stad gaan, uit eten of samen met je kinderen naar de bioscoop. Een PTSS-assistentiehond kan helpen op momenten waarop de spanning oploopt of een herbeleving dreigt. Door af te leiden en contact te maken, helpt de hond om weer uit die situatie te komen. In de film vertelt Edwin hoe hij dankzij zijn hond zijn leven steeds meer heeft teruggekregen. Daarnaast vertelt Cristel waarom zij ervoor heeft gekozen om KNGF Geleidehonden in haar testament op te nemen.

ADL-assistentiehond

Door haar ziekte werden zelfs eenvoudige dagelijkse handelingen voor Cindy een opgave. Een jas aantrekken, schoenen uitdoen of iets uit de koelkast pakken. Haar ADL-assistentiehond helpt haar bij dit soort dingen, waardoor ze weer veel meer zelf kan doen. Dat geeft haar niet alleen zelfstandigheid, maar ook een gevoel van eigenwaarde. Ook voor haar gezin heeft de hond veel veranderd. Zoals haar zoon het omschrijft: “We zijn weer een gezin.”

Mensen vertellen hun eigen verhaal

Voor deze films wilde ik het verhaal vooral bij de mensen zelf laten. Geen uitgeschreven teksten of ingestudeerde antwoorden, maar gesprekken waarin ruimte is om te vertellen wat iemand heeft meegemaakt en wat een hulphond voor hem of haar betekent.

Bij deze films zit het vaak in de kleine dingen. Weer zelfstandig boodschappen doen. Met je kinderen naar de bioscoop kunnen. Zelf je jas aantrekken. Of merken dat je hond je helpt wanneer een herbeleving opkomt. Dat zijn de momenten die laten zien wat een hulphond in het dagelijks leven kan betekenen.

Die documentaire aanpak gebruik ik ook voor videoportretten in de zorg. Persoonlijke verhalen waarin patiënten, cliënten en zorgprofessionals zoveel mogelijk zichzelf kunnen zijn.

Voor deze productie verzorgde ik de voorbereiding, interviews, opnames en montage.